Ocena metaboliczna
Badania z krwi, kału i śliny. Glukoza, insulina, hemoglobina glikowana, tarczyca, lipidy, wątroba, hormony w razie wskazań.
Otyłość jest chorobą cywilizacyjną. Człowiek otyły szuka pomocy u różnych specjalistów, próbuje rozmaitych diet, zwiększa intensywność ćwiczeń — i często nie daje to oczekiwanych efektów. Wyjaśniamy dlaczego.
Przyczyna jest prosta: otyłość to choroba metaboliczna, w której występuje tak ogromna liczba zaburzeń wewnętrznych, że jedna lub dwie metody nie są w stanie przynieść oczekiwanego efektu. Zaburzenia dotyczą nie tylko ciała, ale także samopoczucia — dlatego leczenie wymaga przemyślanego i dostosowanego do osoby planu.
Żeby zdrowo przywrócić prawidłową masę ciała, trzeba zmienić większość dotychczasowych przyzwyczajeń, a przede wszystkim dążyć do wyrównania zaburzeń występujących wewnątrz organizmu. Nieprawidłowości wykrywamy szeregiem badań laboratoryjnych — z krwi, kału i śliny — oraz badaniami obrazowymi.
Odchudzanie jedynie przez ograniczenie posiłków albo ogromny wysiłek fizyczny prowadzi do wycieńczenia organizmu i nie jest zachowaniem zdrowym. W konsekwencji może prowadzić do kolejnych nieprawidłowości i chorób. Odchudzanie przez wyrównanie zaburzeń wewnętrznych daje nie tylko zdrową utratę masy ciała, ale też zabezpiecza przed chorobami w przyszłości.
Badania z krwi, kału i śliny. Glukoza, insulina, hemoglobina glikowana, tarczyca, lipidy, wątroba, hormony w razie wskazań.
Dotychczasowe próby, tryb życia, leki, sen, aktywność fizyczna, relacja z jedzeniem.
Wyrównanie stwierdzonych zaburzeń i realistyczne zalecenia dostosowane do możliwości pacjenta.
Kontrole i modyfikacja planu. To proces liczony w miesiącach, nie tygodniach.
Osoby otyłe są zwykle jednocześnie niedożywione — brakuje im witamin, minerałów i pełnowartościowego białka, mimo nadmiaru energii w diecie. To brzmi jak sprzeczność, ale wynika z jakości pożywienia i z zaburzeń trawienia oraz wchłaniania, które w otyłości są regułą. Praktyczna konsekwencja jest ważna: kolejna dieta redukcyjna nałożona na niedobory pogłębia problem zamiast go rozwiązywać. Osobno warto wiedzieć, że insulinooporność poprzedza cukrzycę o lata, a przez cały ten czas glukoza na czczo może pozostawać w normie — widać ją dopiero w zestawieniu z insuliną. To okres, w którym postępowanie jest najskuteczniejsze, a jednocześnie ten, w którym najrzadziej ktokolwiek szuka.
Bo otyłość to choroba metaboliczna z wieloma zaburzeniami naraz. Sama restrykcja kaloryczna nie wyrówna zaburzeń hormonalnych, insulinooporności ani niedoborów.
O ewentualnej farmakoterapii decydujemy indywidualnie, po ocenie wskazań i przeciwwskazań. Nie jest to punkt wyjścia, tylko jedno z narzędzi.
Zwykle mówi się o pół do jednego kilograma tygodniowo. Szybsze tempo oznacza utratę masy mięśniowej i pogorszenie metabolizmu.
Nie rozdajemy jadłospisów. Ustalamy zasady, które da się utrzymać, w oparciu o wyniki badań.
Ocena gospodarki cukrowej, tarczycy, lipidów, wątroby, a przy wskazaniach hormonów. Zakres ustalamy po wywiadzie.
Przynieś wyniki wcześniejszych badań oraz listę przyjmowanych leków i suplementów.